جهانگرد

دسامبر 9, 2008

مرگ

Filed under: فلسفی,داستان — جهانگرد @ 12:40 ب.ظ.
Tags:

217991

به نام خدا

ساعت 5 /4صبح پائیزی بود. بیدار شدم به سرعت اماده شدم و از خانه به قصد زندان خارج شدم، امروز یکی از زندانی های محکوم به اعدام قرار است اعدام شود. و من از طرف روزنامه که با هزار زحمت وقت مصاحبه گرفته است، مامور شده ام تا با او در این لحظات اخر زندگی مصاحبه کنم و ازانگیزه قتل همسرش و مسائل دیگر بپرسم ،احتمالا توصیه او را خطاب به مردم ثبت کنم شاید عبرتی باشد برای همه افراد جامعه تا نرخ جرم و جنایت کمی کاهش پیدا کند. بیرون از خانه سوز و سرمای پاییزی را می شد احساس کرد به دروازه زندان رسیدم ،نامه روزنامه و تاییدیه زندان و اوراق ورودی و جواز مصاحبه را به دربان زندان دادم او مرا چند دقیقه معطل کرد تا با مقامات مسئول زندان هماهنگ کند بعد، مرا به داخل راهنمایی کردند. درهای بزرگ و اهنین و میله ای و غیره که همه از ملزومات یک زندان امنیتی هستند را رد می کردیم راستی که زندان چه جای خوفناکی ست دلم گرفت خلقم تنگ شد و می خواستم فریاد بکشم و عقب عقب بروم و تادر ورودی ،که الان نمی دانم ایا بعد از این همه در که رد کردم ایا هنوز هم راه ورود را به خاطر دارم یا نه ؟بدوم و خودم را از شر این دخمه بزرگ و وسیع خلاص کنم. اما می دانستم این تنها یک وهم است چرا که ماموریت روزنامه را باید درست و دقیق انجام دهم و چاره ای جز تحمل نداشتم و خودم را با این فکر که خوب است چند لحظه ای را با این زندانیان که ساکنان طولانی مدت و یا همیشگی این مکان تیره و تاریک وغم انگیز هستند هم دردی داشته باشم در همین افکار با خودم صحبت می کردم و پیش می رفتم که پشت در یک اتاق قرار گرفتیم ،مسئول بند و سرباز همراه مرا به داخل اتاق راهنمایی کردند مردی لاغر اندام باقدی متوسط رنگ پریده و اشفته که طبق اطلاعات منتشره 30 بهار را دیده بود پشت میز وسط اتاق نشسته بود چشمانش دو دو می زد گوش هایش تیز شده بود با کوچکترین صدایی می پرید بسوی صدا نگاه می کرد سلام واحوال پرسی مختصری کردم از قبل باقرارمصاحبه با خبر شده بود و قبول کرده بود که این نیم ساعت اخر عمرش را با من مصاحبه کند و چند دقیقه صحبت کند. به همین دلیل منتظر امدن من بود.
از او پرسیدم: ماجرا چه بود؟
گفت:زنه دائم گیر می داد من هم خسته شده بودم. عصبی بودم .شکاک شده بود. می گفت با فلان زن چرا حرف زدی ؟چرا اون زنه رو نگاه کردی؟ چرا با خواهرم خندیدی ؟ چرا دیر امدی خانه ؟ هر روز می پرسید تو مغازه ات چند تا زن اومدن و…
پرسیدم :شغلتان چه بود ؟
گفت:تعمیر کار لوازم خونگی بودم و مغازه داشتم
گفتم می فرمودید من وسط حرفهایتان پریدم ادامه ماجرا را بیان بفرمایید
ادامه داد:بله هر روز سین جیم و بازجویی و از این سئوالای مسخره و شکاکیت های بی مورد خدا می دونه نه با زنی سَر و سِر داشتم نه فکر بدی داشتم از همان یه زنی هم که گرفته بودم به خاطر رفتارهاش پشیمون بودم و الا دوسش داشتم (اشک تو چشم هایش حلقه زد ) اون روز دیوونه شده بودم عصبانی هم بودم بعد از داد و بی داد هر روزه دیگه کاسه صبرم سر ریز شد و چاقوی کوچیکی سر سفره بود اورده بودیم تا پیاز را نص کنیم برداشتم و در حالی که تیغه چاقو از پایین مشتم که دسته اون رو گرفته بود بیرون زده بود از بالا ضربه ای به او که دائم جیغ جیغ می کرد و فحش می داد زدم چاقو از بدبختی من بالای سینۀ چپش یعنی بالای قلبش فرو رفته بود صدایش که قطع شد و خون سرازیر شد بچه ها ضجه زدند و فریاد کردند بیرون رفتند و همسایه ها را خبر کردن با دست خون الود روی زمین افتادم و پلیس اومد و خلاصه محکوم به اعدام شدم .
سئوال کردم :از کارتان پشیمان هستید؟ احساستان را بیان بفرمایید؟
سرش را پایین انداخت سری تکان داد و گفت :می شه پشیمون نباشم؟ هنوزم دوسش دارم نمی دونم چرا این جوری شد! نمی دونم من چرا اون جوری شدم ! و اصلا نفهمیدم چرا این اتفاق افتاد!
گفتم از اینکه چند دقیقه پایانی زندگی ات را سپری می کنی چه حسی دارید ؟
گفت :من از بچه گی همیشه به مرگ فکر می کردم و درباره مرگ کتاب می خوندم و همیشه دوس داشتم بدونم مرگ چیه! الان راستش احساس ترس دارم می دونی نمی دونم بعد از اعدام چیه! نمی دونم چه مزه ای داره! می ترسم چون پنجاه پنجاهه احتمال داره رنج و عذاب باشه شاید هم ارامش و اسایش و راحتی و این حرفها الان دوس دارم زودتر اعدامم کنن با اینکه می ترسم اما دوس دارم زودتر بچشم راهی ندارم پس چه بهتر هر چی زود تر بچشمش اما کاش می شد یه جمله فقط یه جمله نیم ساعت بعد از مرگم حرف بزنم و به همه بگم که چی شد و تو یه جمله کوتاه یه خبر بعد از مرگ بدم اما مث اینکه نمی شه
ماموران داخل شدند او را از جایش بلند کردند و من دستم را برای دست دادن با او دراز کردم نمی دانستم چه باید بگویم ایا بگویم موفق باشی؟ درچه موفق باشد؟ در مردن؟! باید بگویم به امید دیدار؟! این هم که محال است چه بگویم هنوز دستمان در دست هم بود و چشمانمان در چشم هم که گفتم ممنون خدا به همراهت سرش را تکان داد و گفت :خدا حافظ وقتی دستم را رها کرد پشتش را به من کرد تا از در پشت سرش خارج شود دو سرباز دو طرف او بازوهایش را گرفته بودند قدش در حال خم شدن بود زانو هایش شکسته بود و راست نمی شد دم پایی هایش لخ و لخ بر زمین کشیده می شد که از در گذشت و در بسته شد و او برای همیشه از چشم من نا پدید شد .

Advertisements

5 دیدگاه »

  1. جهانگرد عزیز سلام

    داستان غم انگیزی بود! شاید هم کلاً این مرگه که غم انگیزه، اونم به این شکلش… یک موقعی فکر میکردم که آدما خودشون سرنوشتشون رو تعیین میکنند! ولی آیا واقعاً اینجوریه؟ آیا بعضی از آدمها از بدو تولدشون سرنوشتشون روی پیشونیشون رقم زده نشده؟!!

    دیدگاه توسط عموناصر — دسامبر 9, 2008 @ 1:15 ب.ظ. | پاسخ

  2. فضا تیره بود اینقدر مکان داستان تاریک بود که نمی شد در این فضا راحت سر برگرداند و اطراف را دید. حشویات هم زیاد بود اما مصاحبه با زندانی را با استثنای پاراگراف اول که شرح جنایت میدهد را بیش از اندازه دوست دارم. داستان غم انگیزی بود اما من اواخر داستان را برای معلق بودنش دوست دارم نه برای هراس انگیز بودن. سوژه داستان اگر برای شخصی غیر از این شخصیت اعدامی در انتظار مرگ بود بیشتر میشد رابطه بر قرار کرد.

    دیدگاه توسط Mohsen — دسامبر 10, 2008 @ 11:09 ق.ظ. | پاسخ

  3. کاملا محیط زندان رو احساس کردم با خوندن نوشته هات بیچاره مرده. آدم میبینه مقصر هم نبوده ببین یه تیک عصبی چه میکنه چی بسرش اومده بوده که حاضر شده آدم بکشه اونم کی؟ زنی که دوسش داشته خدا بداد برسه

    دیدگاه توسط صدف — دسامبر 12, 2008 @ 3:50 ب.ظ. | پاسخ

  4. سلام
    در مورد داستانت…
    با چك چك منتظرتم

    دیدگاه توسط محمد حسين مصطفوي — دسامبر 12, 2008 @ 8:21 ب.ظ. | پاسخ

  5. che lahzee sardi….
    paydar bashi doste man

    دیدگاه توسط marjan — دسامبر 15, 2008 @ 2:50 ب.ظ. | پاسخ


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

ساخت یک وب‌گاه یا وب‌نوشت رایگان در وردپرس.کام.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: