به نام خدا

به تاریخ 88/11/9در همین وبلاگ بازی وبلاگی را پیشنهاد کرده بودم که بعضی از دوستان به آن لبیک گفته بودند. امروز که جمعه باشد اوضاع به هم ریخت یعنی اوضاع بهتر شد و این به هم ریختگی مثبت بود نه منفی.

قضیه از این قرار بود که من در آن تاریخ این ایده به ذهنم آمد که هر کسی بیاید و مکانی را که از آنجا می نویسد به تصویر بکشد تا همه بدانند وبلاگ فلان و وبلاگ بهمان از کجا آپ می شود دوستانی شرکت کردند که از آن جمله وبلاگ دوست عزیز ماللصین از چین و ماچین بود که به این بازی پیوست.
اما امروز که جمعه 88/8/9 همچنین ولادت امام رضا علیه السلام هم هست (بنا به قول معظم مراجع تقلید به غیر از رهبرکه عید فطر را یک تنه جلو انداخت) به لطف دوست عزیزی صاحب میزی شدم که از او کمال تشکر را دارم. (البته اگر این صفحه را ببیند)
به همین خاطر جای نوشتن من از آن اتاق به این اتاق آمد اتاق قبلی دقیقا مقابل همین اتاق است که می بینید و این پنجره هم پشت سر من واقع می شود که به کوچه دید دارد.
در تصویر میز قبلی را هم زیر این میز می توانید مشاهده کنید همچنین این پارچه زرد رنگ را که یادگار عزیزی است در زمان خاموشی لپ تاب روی آن می اندازم تا خاک نخورد که تمام زندگی من این است و بس.
عکس سر چالز چارلی چاپلین هم از قبل این جا بر دیوار بوده گرچه شخصا به آن مرحوم ارادت دارم و او را دوست می دارم.
اما آن تاریخ که به بازی دعوت نموده بودم برایم کامنت هایی آمده بودکه خیلی محبت نموده بودند. عزیزی خواسته بود خود نویسنده را ببیند. عرض کنم قصد از دست دادن همین مقدار مخاطب را ندارم. دوست دیگری فرموده بود معلومه چاق هستی که راحت روی زمین می نشینی. باید عرض کنم من قدی در حدود 160 تا 170 (دقیق نمی دانم) دارم با 51 کیلو گرم وزن پس آن کپل کذایی کامفتبل را در بساط نداشته و ندارم و یکی از علل دگردیسی از آن میز به این میز همین بوده .
خوب دو مرتبه از همه عزیزان دعوت می کنم بسم الله عکس نوشتنگاه مجازی-حقیقی یا حقیقی-مجازی تان را آپ نمایید. می توانید به راحتی طوری عکس بگیرید که مطلبی لو نرود و فکر کنم این کار ،کار سختی نباشد در ضمن خوب هرکس در این بازی شرکت کرد (البته شرکت در این بازی گرچه مجدداً مثل خود من باشد اگر سود نداشته باشد ضرر هم ندارد) یک کامنت هم بگذارد تا دایرة المعارفی یک جا از محل نوشتن دوستان جمع آوری شود. بعضی از دوستان عقیده داشتند از روی محل نوشتن می شود به بعضی از زوایای شخصیتی
نویسنده با توجه به نوشته هایش هم پی برد. خوب هرکه علاقه دارد شرکت کند مرا هم خبر کند من دعوت عمومی می نمایم و ابداً کسی را نام نمی برم تا دوستان را به زحمت نیانداخته باشم.
لازم به ذکر است که تصویر دوم متعلق به پشت میز است البته با کمی ا ین طرف آن طرف وپنجره همین اتاق است که به کوچه مشرف است وخواستم حفاظ بیش از 60 ساله اش را بر ای دوستان به نمایش بگذارم چرا که در کامنت های قبلی بعضی موفق شده بودن قدمت منزل ما را حدس بزنند که باید بگویم کاملا درست است واین هم سندش.

به نام خدا
چون فیلت.ر بود به همین خاطر برای رساندن پیام نوشتم اینجا تا برسد به اهل ایران زمین

به نام خدا

هدف:
پايين آوردن کودتاچيان از قدرت و محاکمه آن ها

استراتژی:
استراتژی سه مرحله ای مقابله عبارت است از:
الف- تقويت يکپارچگی و مقاومت ملی
ب- فرسايش کودتاچيان
ج- فلج سازی حکومت کودتا
تاکتيک ها ی پيشنهادی ذيل اين سه سرفصل:

الف- تاکتيک ها برای تقويت يکپارچگی و مقاومت ملی
۱-الله اکبر گقتن تمام مردم روی پشت بام ها هر شب از ساعت ۱۰ تا ۱۰:۳۰، و خواندن دعاها و شعارهای واحد در هر جای ممکن و در هر مراسمی
۲- جلب حمايت بين المللی برای همبستگی با ملت ايران و انزوای کودتاچيان (وظيفه مبارزين خارج ازکشور)
۳-افزايش حاشيه امنيت برای جنبش اعتراضی از طريق اعتراض های کم هزينه تر مثل شعارنويسی روی ديوارها، چسباندن برچسب های سبز روی عکس های خامنه ای، ساختن اشعار جدی و شوخی برای رهبر کودتا(آقای خامنه ای) و خواندن آن ها دراماکن عمومی و ده ها روش ابتکاری ديگر
۴-پايين آوردن انتظارات عمومی برای يک پيروزی سريع (مبارزه ممکن است چندين ماه طول بکشد)
۵-استفاده از رنگ (در حال حاضر رنگ سبز، رنگ جنبش است) و سمبل های همگانی ديگر مثل سرود ها يا علامت ها

ب- فرسايش کودتاچيان
۱-حضور مردم در خيابان ها و تظاهرات موضعی کوچک وبزرگ در نقاط مختلف شهرها و روستاها برای فرسايش و پراکنده کردن قوای کودتاچيان
۲- مختل کردن خطوط ارتباطی و انتقال قوای کودتاچيان (مثال: مختل کردن ترافيک- تظاهرات همزمان در نقاط متفاوت و ايجاد مانع برای حمل و نقل قوای کودتا
(مثال: شيراز- بستن خيابان با بشکه و تيرآهن)
۳- جنگ روانی با کودتاچيان از طريق جذب بخش هايی از سپاه و بسيج و پليس، شعار به نفع ارتش، مقابله و ايجاد ترس و وحشت در دل سرکوبگران به خصوص لباس شخصی ها و انتشار اسم و عکس و کار کردن روی خانواده های آن ها و ده ها روش ديگر
۴- بزرگداشت ياد زندانيان و قربانيان و شهدای جنبش و برگزاری مراسم ابتکاری و پی در پی و شورانگيز برای آن ها، روشن کردن شمع پشت پنجره خانه ها، تکثير عکس و زندگی نامه آن ها و خواندن سرود و ده ها روش ابتکاری ديگر
۵- استفاده از زنان برای پيشبرد جنبش به خصوص زنان و مادران و دختران فعالين شهيد شده وزندانی
۶- تحصن در مناطق مختلف

ج- فلج سازی حکومت کودتا
۱- – ساختن کانال های ارتباطی بين جنبش های اجتماعی زنان، کارگران، دانشجويان، معلمان و اقليت ها به خصوص تلاش برای جذب جنبش کارگری (مهم ترين عنصر برای مقابله با کودتا)
۲- مختل کردن مراکز قدرت کودتاچيان به خصوص مراکز ارتباطی و اطلاع رسانی مثل سايت ها ی اينترنتی، روزنامه ها و راديو تلويزيون و مراکز انرژی
۳- تسخير مراکز کودتاچی ها به خصوص نقاطی که کارشان را مختل می کند
۴- تشکيل کميته های اعتصاب در بين اقشار مختلف به خصوص کارگران و شبکه های حمل و نقل مثل مترو و اتوبوس رانی
۵- ايجاد شبکه های مالی برای پشتيبانی از اعتصاب کنندگان، قربانيان و فعالان در بند و کمک روانی و روحی به خانواده ها
۶- سازماندهی اعتصابات موضعی به سمت اعتصابات سراسری تا سرحد فلج سازی کامل کشور. دراين مرحله کار حکومت کودتا تمام می شود.

کمی هم از تاکتيک های ضد جنبش از طرف کودتاچی ها
معمولا کودتاچيان در استراتژی سرکوب خود اين سه سرفصل را قرار می دهند
الف- بستن درهای کشور و کنترل خبررسانی و سرکوب همراه با تهديد (مثل سرکوب روز سی خرداد) و فشار برای پاشيدن گرد مرگ و وحشت بر سر کشور
ب- دستگيری و قطع ارتباطات رهبران و فعالين با يکديگر و مردم
ج- ايجاد انحراف و شکاف در صفوف رهبران جنبش و مردم به خصوص در هفته های اول که هنوز جنبش قوام و يک پارچگی خود را نيافته از طريق طرح مصالحه ها و شعارها و آکسيون های انحرافی

پاره ای اقدامات برای مقابله با اين حرکات عبارت است از
۱- ساختن مرکز هماهنگی، اين مرکز بايد در دسترس رژيم و قابل سرکوب کردن نباشد. رهبران جنبش در داخل يک تشکل سراسری را اعلام می کنند و تصميم گيری های آن ها از سوی سخنگوی انتخابی در خارج منعکس می شود. هر فردی می تواند خود را عضو اين تشکل بداند اما لزومی به معرفی افراد اصلی آن نيست.
۲-ساختن کميته های دفاع از خويش با برنامه ريزی قبلی، در صورت دستگيری افراد الف و ب ،ج و دال مسئوليت راهبرد و دفاع از دستگيرشدگان را به عهده می گيرند. همچنين ايجاد کادرهای جايگزين برای مقابله با سرکوب وسيع فعالان و کادرهای رهبری جنبش های اعتصابی
۳- فراخوانی چهره های مطرح سياسی، هنری، ورزشی و… برای پيوستن به جنبش
۴- طرح اين نکته که فشار روی رهبران جنبش و خانواده هايشان زياد است و می خواهند زير تهديد و فشار آن ها را از پيگيری اهداف جنبش منصرف کنند و هر گونه انصراف احتمالی ايشان زير تهديد و شکنجه صورت می گيرد.

آن خس وخاشاک تويی، پست تراز خاک تويی
شورمنم، نورمنم، عاشق رنجور منم
زورتويی، کورتويی، هاله بی نورتويی
دلير بی باک منم، مالک اين خاک منم

محسن سازگارا

به نام خدا
ایا این استقبال غلط از جانب ایرانیان صورت گرفته ؟
اما در این وبگاه دوستان محقق دینی این موضوع را بررسی کرده اند ودر اینکه استقبالی غلط از جانب مردم از امیر المومنین شده شکی نیست. اما اینکه از جانب هموطنان ایرانی ان دوره بوده یا از جانب دهقان های الانبار عراق بحث است و اما و اگر وجود دارد. ولی من فکر می کنم اگر امروز را مد نظر قرار دهیم و به دور و بر خود نگاه کنیم می فهمیم اگر ایرانیان ان استقبال کنندگان نبودند اما امروز ان اشتباه تذکر داده شده از جانب امیر المومنین هنوز تکرار می شود. فاعتبروا یا اولی الابصار.

به نام خدا
از روزی که جناب مستطاب اقای وزیر محترم اطلاعات مجتهد بزگوار شیخ غلامحسین محسنی اژه ای فرمودند اس ام اس ها را هم چک می کنیم نوشته ها را هم می خوانیم نمی دانم تلفن ها را هم شنود می کنند یا خیر؟! ما هم ننوشتیم ،پیامی با تلفن همراه ارسال نکردیم البته در زمینه انتخابات.
او وعده داغ و درفش داد ما هم غلاف کردیم صدایمان در نیامد لذا برای احدی نه تبلیغ کردیم و نه از عقاید و باور هایمان نسبت به عمل کرد این دولت سر کار که وزیر محترم اطلاعات یکی از اعضای ان کابینه است صحبتی کردیم.
بماند که در کشور های دیگر حداقل چند ماهی مناظرات و متینگ های احتمالی و مبارزات انتخاباتی را بر سر به دست گیری قدرت انجام می دهند و یا وعده و وعید هایی در مورد یک موضوع نسبتا جزیی بیان می کنند تا بشود با ان وعده ها انتخاب کرد.
دولت فخیمه چنان فضای محدود و تنگ انتخاباتی برقرار کرده که جای نفس کشیدن نیست و نه جای تصمیم گیری. من توقع زیاد داشتم که حداقل کاندیداها درباره وزرا یا بعضی از وزرای دولت بعد که بر سرش رقابت می کنند وعده می دادند تا ما مثل همیشه هندوانه در بسته به خانه نبریم.
من شخصا با وزیر فرهنگ، وزیر بهداشت و درمان و طبعا وزیر رفاه و اقتصاد سر و کار دارم. چه می شد اگر می دانستم اقای احمدی نژاد ایا باز هم صفاری را وزیر فرهنگ می کند که ارزوی بستن و یا ایده بستن سینما را دارد؟! یا اقای کروبی و یا موسوی و رضایی چه پیشنهادی برای وزارت فرهنگ دارند؟
چرا عالی ترین مقام حکومتی از صحبت از انتخابات جلوگیری کرد ایا از ان روز تا کنون برای سین جیم کردن کاندیداها درباره برنامه های اینده نمی شد کاری کرد؟
ایا اصلا کاری که بدون برنامه ریزی و تحقیق باشد نتیجه بخش است؟ ظاهرا تا امروز هرچه بوده و دولتهایی که امدند ان طور که خواستند پیش بردند و به احدی از ملت هم پاسخ گو نبودند در قضیه کردان نمایندگان و مردم بدهکار هم شدند که چرا دروغ گو و کذابی مثل او را که امده بود بچاپد و کار گذشته اش را ادامه دهد زیر سئوال بردند و در هفته های گذشته رئیس دولت او را که ارزش بقالی هم ندارد که در مورد بقال “ویل للمطففین” دارد به عنوان مشاور برگزید. دقت کنید ملت پس زدند و عزل کردند و او برگزید و نصب کرد.
اما شما بگویید من به عنوان یک ایرانی صاحب رای چرا نباید ابراز عقیده کنم؟ من اگر نفی می کنم ،اگر رد می کنم، اگر دفاع می کنم این ها عقاید سیاسی من است ایا حق ابراز عقیده سیاسی دارم یا نه؟
چرا بگیر و ببند؟ چرا داغ و درفش؟ چرا محرومیت از تحصیل؟ همیشه برای داشتن برنامه ای سالم و بی طرف اما جنجالی در مورد مسائل سیاسی مانند برنامه نود در زمینه ورزش حسرت خورده ام چرا که نود توانست دست مسئولین را برای مخاطبانش باز کند و مخاطب هم طرف برنامه را گرفت تا هر گونه حق و ناحق در زمینه ورزش را نیست و نابود کند و فضای ورزش را هر روز شفاف تر سازد.
اما اما اما در سیاست اصلا نیازی به شفافیت نیست.
دلم گرفته دلم پر است دلم می سوزد هر روز وقتی به مسجد بزرگ محل می روم و می بینم جوانان شهرستانی بی کار را که به امید یافتن کار به تهران امده اند و اما چیزی نیافته اند و یا می بینم معتادان زیر 40 سال را اتشی به جانم می افتد که اینها حاصل عدم شفافیت است اینها حاصل قدرت افسار گسیخته است.
دلم می سوزد و اطمینانی ندارم موسوی کروبی و یا رضایی تغییر دهنده باشند و حقیقتا مصلح امروز. ما را مصلحی باید تا گره گشا باشد این گره کور و این کلاف سردر گم سیاست و اقتصاد و قدرت را .
دلم گرفته بود این ها را نوشتم و تیزی درفش را نادیده انگاشتم شما بر من خیره سرِ زبان دراز خرده مگیر.

به نام خدا

سید محمد خاتمی نامزد انتخاباتی هم در 22بهمن درراهپیمایی شرکت کرد و سی امین سالگرد انقلاب مردمی ایران را تکریم کرد. به گفته اگاهان دور ایشان طبعا مملو از طرفداران شد و… شعارهایی برضد یا بهتر بگویم به نفع دیگران داده شد که در جواب ان شعار هایی در حمایت از خاتمی داده شد که نزدیک بود منجر به یک درگیری تمام عیار شود چرا که چماق وچوبی در تصاویر ثبت شده است. (البته اگر انگ فتوشاپی بودن چوب ها را فراموش کنیم )
خوب عجیب است؟! به نظر من اصلا هم تعجب ندارد.
بعد از اینکه جناب احمدی نژاد وحزب حاکم و دست راستی های افراطی حکومت را به دست اوردند حزب چپی یا اصلاح طلب دست به قلم برد و بنا به نقد عمل حکومت کرد که این نوشتن ها و اطلاع رسانی ها را نقد ناسالم نقد مغرضانه وانتقاد نا به جا وخلاصه انتقاد را با هر پسوندی که چهره انتقاد را مخدوش کند اوردند و مدعی شدند که اینها کارشکن هستند و حزب حاکم و دولت فخیمه ای که فراموش نمی کنم اولین جلسه هیئت دولت را در حرم رضوی برگزار کرد از هرگونه پشتیبانی به جا و نا به جا وهر گونه پشت گرمی و دست مریزادی برخوردار شدند و به توقیف نشریات و روزنامه ها پرداختند من از میان آن روزنامه های توقیف شده به روزگار شرق هم میهن و… اشاره می کنم و این روند ادامه داشت تا کار به اینجا و امروز رسید مرا اعتقاد بر این است که از شبی که محمد خاتمی اعلام کاندیداتوری نمود خواب از چشم حزب حاکم وطرفدارانش ربوده شد و به فکر چاره افتادند و نمونه این چاره اندیشی ها را من ازان جا ناشی می دانم که تا اعلام شد که خاتمی یا میر حسین در صحنه انتخابات وارد می شوند بنای تخریب شروع شد وکار به صحن علنی مجلس هم کشید واعتراض بعضی از نمایندگان را هم به همراه داشت.
اما نکته جالبی که نباید فراموش کنیم این است که به محض ان که جناب اقای خاتمی قدرت را برای اولین بار به دست گرفت و دوران حکومتش را اغازید هر روز با کشمکش و فشار و تهدید و ترور و خون ریزی و چماق داری وعربده کشی سیاسی که بعضی امروز دوران ان را پایان یافته می دانند همراه بود ا زآن نمونه ها من به قتل های زنجیره ای ترور، حجاریان ،18 تیر، زد وخوردهای مختلف اشاره می کنم وامروز هم دوباره چماق را برسر سید خندان می بینیم خوب این چه نشانه ای است ؟
من منطق مخالفان خاتمی را ترور و حذف فیزیکی می دانم و منطق خاتمی و هوادارنش را بیان و گفتمان می دانم البته نباید طیف وسیع روزنامه ها و نشریاتی را که در دوران حکومت خاتمی توقیف شد را فراموش کنیم اما من قصد ماست مالی یا تخطئه خاتمی و یا حتی دفاع بی مورد از او را ندارم اما چیزی که مسلم است این است که شواهد و قرائنی در دست است که دولت خاتمی کمترین دخالت را در این توقیف ها داشته است چرا که در نقد توقیف ها فیلم کاغذ بی خط را می بینیم ازادیِ بیان به مراتب بیشتر در سینما و تئاتر را شاهد بودیم که تئاتر هایی درمدح ازادی بیان و جایگاه ان می دیدیم و یا اینکه توقیف نشریات تقریبا منحصر به نشریات سیاسی بود و مجله های پر سابقه فیلم و سینما را از دست نمی دادیم. اما امروز فیلمِ مجوز گرفتۀ، برنده جایزه شدۀ “سنتوری” را چند روز پس از نصب بیلبورد از دست دادیم و از دیدن ان برای همیشه محروم شدیم امروز روزگار بسته شدن مجله “دنیای تصویر” سینمایی است که از مجلات منحصر به فرد در زمینه هنر هفتم بود و این نشان از تعطیلی بیان دارد.
در اخر اینکه بوی خون وترور استشمام می شود من قصد ترسیدن و ترساندن ندارم اما با مطالعۀ گذشته حسابی درس گرفته ام وعملکرد مخالفان اقای خاتمی را درک می کنم فراموش نمی کنم از روزی که ریاست جمهوری را تحویل صاحب کنونی داد تا به امروز مورد تخریب دولت کریمه بوده است. البته ناگفته نماند که دولتهای قبل از جناب خاتمی هم هر از چند گاهی از این تخریب ها وسیاه نمایی ها از جانب مسئولین بی بهره نماندند.

به نام خدا
خاتمی آمد و باد نسبتا خنکی  وزیدن گرفت. بوی اینده وامید به اینده می اید.
خاتمی می اید وهنوز نیامده بود که تخریب علیه او شروع شده بود. خاتمی امد و منع شده بود. او امد در حالی که دست اندازهایی را در پیش رو داشت. اقای خاتمی می اید و سونامی اقتصادی در پیش رو دارد. خاتمی در حالی می اید که روند حذف سوبسید ها خاصه از انرژی در سال اینده در پیش است . خاتمی می اید در حالی که ایران در انزوای جهانی قرار دارد. خاتمی با تورم بالا با بی کاری مردم با اعتیادی که ویرانگر است و می تازد می اید.  خاتمی همراه با فقر جامعه حاکمیتی نسبی می گیرد. خاتمی می اید و از امروز معلوم است که گنه کارش می دانند همان گونه  که در طول همه این سالها زمان خاتمی وهاشمی را با همه کمبود ها و خدمات در هم زیر پا گذاردند و بر ان رقصیدند و مستانه فریاد پیروزی سر دادند همان روز اول انتخابات روشنفکران ، نویسندگان ، نخبگان علمی ، دانشگاهی و حوزوی همچنین افراد موثق و بزرگ این مرز و بوم یک صدا فریاد  بر اوردند که ای ایرانیان شما را و ارتجاع را بر شما باد پرهیز از عقب گرد به دهه شصت. دولت ابادی نویسنده بزرک “کلیدر”در مصاحبه با دویچه وله گفت: ” در دوران هاشمی تمام اثارم را ممنوع کردند اما من درایام دور دوم انتخابات ریاست جمهوری اعلام کردم که باید به فکر کشور باشیم و به هاشمی رای بدهیم “  اما علی رغم همه این مطالب که در روزنامه توقیف شده شرق با دقت مخابره می شد  وتماما در ان روزها به این گوشزدهای حکیمانه پرداخته بود.  مردم ارتجاع را خوب تر و بهتر تشخیص دادند و زیر بار آن رفتند.
اما خاتمی برای نجات و تنفس مردم می اید. اما خاتمی.  اما خاتمی، که در دوره اول ریاست جمهوری اش از سوی مرجعی که به خاطر سخنرانی در حسینیه اش در سال هفتاد وشش در خانه سالها حبس شد  در همان سخنرانی مورد خطاب قرار گرفت و شنید که” باید پیش حاکم بروی و بگویی که مردم  به من بیست میلیون رای داده اند و از من توقع خدمت دارند شما باید به من اختیار بدهید دست از دخالت بردارید والا من استعفا می کنم” اما خاتمی این کار را نکرد. خاتمی به قول اپوزیسیون خارج از ایران به تدارک چی نظام معروف شد وخادم الحرم الشریف در پاستور شد به جای جلب رضای مردم و مملکت به ابادی برای نظام متبوعش پرداخت اما  نباید فشار ها را از همان جا هایی که به انها خدمت کرد فراموش کنیم. نباید وضع فرهنگ را در زمان او و اکنون فراموش کنیم.  نباید اوضاع روابط بین المللی را فراموش کنیم به هر حال کشور را  که به قول رئیس جمهور کنونی نابسامان است  تحویل داد و بعد از گذشت ایام خودم در شب قدر گذشته شاهد سخنرانی اش  برمزار بنیانگذار جمهوری اسلامی بودم که بیاناتی درباره دیکتاتوری ومقایسه حکومت فعلی با حکومت علی علیه سلام داشت که تنها او می توانست این حرفها را بیان کند و به زندان نرود،چرا که او ریشه در قلب ملت داشت که اگر مویی از سرش کم می شد حکومت به چالش کشیده می شد .
امرو اگر خاتمی بیاید و با گوشه چشم به حرفهایش در ارامگاه رهبر انقلاب التفات داشته باشد و تیغ انتقادش همانگونه تیز و بُرّا باقی بماند. اگر همانگونه که در ریاست دور اول ودومش به توصیه محبوس قم توجه نکرد رفتار نکند. اگر به کلمه جمهوری بیشتر بنگرد اگر در مورد انقلاب وارمانهای مردمی ان دست به بازخوانی زند.  اگر به وعده هایی که در این سالها به مردم داده شد و بعد از به قدرت رسیدن وعملی نشدن یا عملی نکردن در جواب مردم مسخره گی ولودگی “نفت بر سر سفره بو بدی به سفره ها می دهد” توجه کند وان را در کار نامه خود تکرارنکند اگر با مردم محروم و مظلوم و زجر کشیده صادقانه بر خورد کند وعاشقانه انها را تیمار کند وبه یاری  تن و بدن زخم خورده و بی رمق مردم بشتابد. مردم برای او جان فدا می کنند و پشتش را خواهند داشت و حمایتش خواهند کرد و او ان شاءالله به مدد همین مردم مملکت را از این ورطه می رهاند. ونقطه امیدی در دل مردم می شود. ما همه امید واریم برای این روزگار. ما نیاز به تغییر داریم شاید بتوان مردم ایران را در این نقطه تاریخی، با مردم امریکا مقایسه کرد و به واقع خاتمی را با اوباما مقایسه نمود. که اگر حماسه انقلابی انتخاب اوبا ما در ایران تکرار شود می توان منتظر تغییر بود. اما باید ازادی داشت تا مثل “کشورارزوها “طعم دموکراسی و مردم سالاری را زیر زبان ها مزه مزه کرد. واین ازادی بدست نمی اید مگر با پایمردی و ایستادگی سرو گونه مگر سیاهان امریکایی این رهاورد را مفت و مجانی به دست اورده اند ؟!
بیایید به انتخابات و رقابت حیثیتی در این زمینه که امروزه شاید شبیه رقابتهای ورزشی شده باجدیت بنگریم و برای توفیق یافتن و نجات ملت و کشور کوشش کنیم. طبیعتا از امروز به بعد در این نوشتن گاه بیشتر به قضایای سیاسی می پردازم.  چرا که جهانگردیی که بدون یافتن خوبی ملل دیگر باشد و بدون عبرت از سر نوشت بد انها بدون الهام از موفقیت دیگران به نظر من ارزش چندانی ندارد من اگر نام جهانگرد را برای این پنجره  برگزیدم به این امید که از ملت ها بیاموزم و یافته هایم از انان را در زندگی به کار ببندم به این کار همت گماردم. من به مطالعه بعضی از کشور های مترقی جهان می پردازم واز هم وطنان عزیزی که در ان ممالک سکونت دارم در مواردی می پرسم تا بتوانم بیاموزم واز اطرافم اگاه باشم. در این مرز و بوم که مطبوعات در قتلگاه سانسور و توقیف ذبح می شوند همه به این خیالند که دنیا از لحاظ استاندارد های زندگی مثل خود ما عقب است و ما کشوری پیش رفته ایم که هر روز به جلو پیش می رویم. اما حقیقت چیست؟
دوستان بیایید برای ایران و مردمش با چند هزار سال قدمت و تاریخ کاری کنیم بیایید در زندگی سیاسی اجتماعی اقتصادی تغییر بوجود اوریم .

به نام خدا

… اهسته گفت: “گوش کنین یه خواهشی ازتون دارم :مشروب نخورین !وقتی شروع کنین به مشروب خوری دخل تون اومده .اگه سه چهار بار سراغ این مسکن مصنوعی وبی دوام برین ،یه ماه نمی کشه که کارتون ساخته س .باور کنین، تسکین با هوشیاری بدپه دست می اد.”سکوت کرد. نصف شب بود ،از بیرون صدای بالا امدن اب به گوش می رسید .پنجره را باید به خاطر فراموشی می بستیم ،همین طور در را،هوا بوی ماندگی می دادسکوتی مرموز در اتاق سنگینی میکرد .از جابلند شدم،بدون اینکه سئوال کنم چراغ را خاموش کردم و در و پنجره را باز کردم ، هوای سبک وخنک ،فرحبخش و تازه تو امد . دنباله صحبتش را گرفت :”من از موعظه بدم می اد .نمی خوام معلم اخلاق باشم .به هیچ قیمتی نمی خوام اهل تظاهر باشم .می خوام بگم من فرق می کنم ،اهل این حرفها نیستم .نگاه کنین ببینم ازتون خواهش می کنم به خودتون بیاین .”بعد یکدفعه بالحن مهیج وسرزنش امیز پرسید:”از مشروب خوردن چی عایدتون می شه ؟”در حلی که جا خورده بودم دنبال جوابی می گشتم وچیزی به نظرم نرسید به جز این شعار قدیمی :”فراموشی وبی خیالی .” حرفم را تکرار کرد :”بی خیالی کدوم بی خیالی ؟ما به دنیا نیومدیم که بی خیال باشیم .به دنیا اومده یم که رنج ببریم،بفهمیم که چرا رنج ببریم.رنج ما تنها چیزی یه که باید برای زندگی مون نشون بدیم.اعمال نیک رو فقط چندتا قدیس می تونن انجام بدن ،نه ما…و اما دعا…شاید شما سر در نیارین یا شاید بهتر از من سر در می ارین …کدومش درسته؟” … نوشته های بالا قسمتی از متن کتاب میراث “das vermächtnis” اثر نویسنده چیره دست و ضد جنگ المانی یعنی “هاینریش بل” که از برندگان نوبل ادبی نیز می باشد، انتخاب شده. این کتاب را برادرم چند روز پیش اورده بود تا مطالعه ان را شروع کند. من هم ان را برداشتم تا نگاهی به ان بیاندازم . دیدم تا صفحه 16 کتاب را خوانده و بوک مارکی در صفحه شانزده گذاشته، از اول خواندنش را اغازیدم. به خود امدم دیدم از بوک مارک او رد شده ام. چند روز هر شب قبل از خواب ان را خواندم تا تمام شد. انچه جالب است این است که زمان مطالعه این کتاب برای من با زمان جنگ غزه و درگیری های خونین و کشتار بی رحمانه در این منطقه همزمان شد. تازه الان می فهمم که هنوز هم بشر باداشتن چنین میراث ضد جنگی هنوز اسیر جهل ، حماقت ،کینه و دشمنی های خود باقی مانده ! ارزوی صلح برای جهان در سال نو میلادی یعنی 2009 را دارم. همچنین ارزوی ارمش در باریکه غزه و سرزمین پر اشوب پیامبران صالح الهی را دارم همان پیامبرانی که اهل صلح ،ارامش و دوستی ،بلکه منادی سعادت دو دنیای بشر بودند، اما پیروانشان این چنین با نا دیده انگاشتن ان پیام های زیبا به مخاصمه و دشمنی علیه یک دیگر می پردازند .

به نام خدا
ما هفت برادربودیم که با هم در دامن یک مادر بزرگ شده بودیم با هم خندیده بودیم و باهم گریه کرده بودیم، درد یکی دیگران را دردمند می کرد و شادی یکی همه را شاد می کرد. مادرم هم بعد از سالها به پدرم ملحق شد و ما در خانه پدری هم چنان زندگی کردیم شبانه روز می گذشت هر روز پیشرفت می کردیم ،هر روز بهتر و زیبا تر از دیروزمان بود اما مسئله رقابت ،رفاقت را تحت شعاع خویش گرفت. ارام ارام هر کس خود را مستقل پنداشت و دیگری را دشمن دانست،ان هم دشمنی فرضی.  این باعث شد تا اتش دشمنی درگیرد و هرکس بهتر می جنگید او در واقع زندگی خوش تری داشت و هر که در جنگ مغلوب می شد در زندگی باخته بود این بود که ارزش ها عوض شد و ما هفت برادر، هفت دشمن شدیم و نزاع درمیان ما بالا گرفت و تا امروز درگیر هستیم. درگیر زندگی بی رحم، زندگی خونبار، زندگی زشت و غم انگیز و…

به نام خدا
اقای صفار هرندی وزیرفرهنگ وارشاداسلامی در نشست مطبوعاتی خود در 7 ابان با قاطعیت عدم مجوز فعالیت تلویزیون بی بی سی را اعلام داشت .
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی گفت : شبکه بی‌بی‌سی فارسی به دلایلی که قبلا از سوی معاونت مطبوعاتی اعلام شده ،مجوزی برای فعالیت در کشور ندارد.
این در حالی است که شنیده می شود 2 تن از مجریان بخش های خبری داخل کشور که به قول مسئولین در رسانه ملی مشغول به کار بودند برای کار در تلویزیون بی بی سی کشور را ترک نموده اند .

به نظر شما خواننده عزیز ایا همکاری نکردن مقامات در کشور به ضرر ایرانیان است یا به ضرر دولت انگلستان؟یا گردانندگان تلویزیون بی بی سی ؟ایا همکنون به جای انکه کارکنان انگلیسی برای کار به ایران بیایند ایرانیان به انگلستان نرفتند ؟ یا اینکه عدم اجازه به این تلویزیون باعث خدشه در روند کاری ان شد ؟در واقع این عدم همکاری چه دلیلی می تواند داشته باشد؟

رادیو بی بی سی نزدیک به هفتاد سال به زبان فارسی سخن گفته وکار کرده است  حال به نفع این مرز و بوم یا به ضرر ان. به  نظر می رسد ما ایرانیان عادت به خاموش کردن صدای مخالف نموده ایم واین به روند پیشرفت ما ضربه زده وبه دیدن عیبهای احتمالی در کارمان منجرخواهد شد.
علی ای حال ما منتظر این رقابت خواهیم بود رقابتی که با افتتاح شبکه خبری فارسی زبان بی بی سی در میان تمامی شبکه های فارسی زبان دنیا بوجود خواهد امد. من معتقدم بی بی سی یک غول عرصه خبر رسانی است ودر این زمینه گوی رقابت را با پشتوانه تجربه و علم  از همگنان خود خواهد ربود . به هر حال باید منتظر این پدیده  و این در گیری بمانیم .

به نام خدا
…اوضاع واحوالمان بد نیست ملالی نیست جز دوری شما .ملال که چه عرض کنم، تا حدودی ملالی نیست. اینجا خرده مشکلات روزانه ای هست که گه گاه گلوی ادم را می فشارد وکمی ادم را اذیت می کند می دانید وقتی گفته شود ازادی مطلق داریم وان وقت هنر پیشه زن می ماند سر دو راهی که ایا می توانم به ایران برگردم یا نه؟ ایا دستگیر می شوم یا تنها ممنوع التصویر ؟ ویا اینکه دانشگاهها روزانه زندانی برای رفتن به زندان تربیت می کنند و یا وقتی می شنویم رئیس مجلس شورای اسلامی بحثش در دانشگاه شیراز نیمه تمام می ماند وبا اعتراض دانشجویان روبرو می شود  که باز هم تریبون را در اختیار گرفتی و حق صحبت را از ما گرفتی واقعا حیرت می کند شنیدم دانشجویی در میبد یزد همراه با لپ تاب اش با هم به جایی نامعلوم برده شدند باری اینها با ازادی مطلق تلاقی دارند وهردو با نبودن ملال . رک بگویم کمی ملال هست وان هم به خاطر اوضاع اقتصادی،  نه اشتباه نکنید اوضاع اقتصادی امریکا واروپا و ورشکسته شدن بانک های اروپایی وامریکایی را مد نظر ندارم ان چه مورد نظر من است تورم و نرخ بی کاری و اوضاع اسف بار اقتصادی در ایران خودمان است ایا سزاوار است که باز هم بگویم ملالی نیست ؟!
تنور انتخابات ارام ارام داغ می شود وسیاستمداران برای شرکت در انتخاباتی که معلوم نیست نتیجه اش چگونه خواهد شد در انتظار رقابت بر سر کرسی ریاستند ریاستی غیر تام بله ریاستی فرمایشی نه ازادانه تازه از الان هم معلوم است که دولت بعدی بهانه ای بزرگ به دست دارد ان هم جمع وجور کردن گند کاری های دولت فعلی است که لابد عمر نوح می خواهد تا به صفر برسیم وتازه از انجا می توانیم از دولت بعدی توقع بیلان کاری خودش را داشته باشیم واین دقیقا کاری است که دولت فخیمه کنونی که خدا از عمرش بکاهد دائم برای ما گوش زد کرد ویاد اوری که بله از اول انقلاب یا بهتر بگویم ان قلاب هر دولتی سر کار امده برای دولت نهم سنگ اندازی کرده ودولت نهم تنها مسئول جمع اوری زباله های به جا مانده بوده است. ما هم مردمی از بره، بره تر و حرف گوش کن تر اماده ایم تا برای مان یک برنامه راهپیمایی علیه مثلا دولت لتونی یا مجارستان بریزند تا با سر بعد از نماز عبادی سیاسی جمعه تا میدان فلسطین با تمام ربطش به لتونی یا مجارستان راه را بپیمائیم وعلیه ستمگران عالم شعار دهیم ومشتمان را به دهان هرکس که حکومت فرمود بکوبیم غافل از ان که مشتمانم در این سی سال در هم کوبیده واش و لاش شده است.
بله عزیز جان این از ملال ما بود که با تعارف به نبود هیچ گونه از انواعش اعتراف کردم اما خیلی دامنه ملال وسیع تر وگسترده تر از این حرفهاست چرا که وقتی لقب علمی دکتر را می شنویم مو بر انداممان سیخ می شود امروزه لقب دکتر با کلاش وکلاه بردار ان هم در سطح وسیع مترادف شده شاید بی راه نباشد اگربگویم کمتر دکتری را می یابی که عالم باشد دکترها قلابی از اب در می ایند تز ها وپایان نامه ها مسروقه اند ونویسنده انها جمعی از محققین اینده یعنی دانشجویان استثمار شده هستند که برای نمره به نوشتن همت گمارده اند .اوضاع واحوال علمی در دانشگاه حداقل در دانشگاه ازاد تاسف بار ورقت انگیز است نحوه تدریس اساتید ومیزان علمیت انها حیرت اور است و واحد های درسی عمومی وجنبی بسیار بهت اور هر دانشجو به اندازه موهای سرش انقلاب اسلامی، سیاست اسلامی، اخلاق اسلامی، وصیت نامه امام و…. پاس می کند ان هم با اساتیدی … که جای تامل دارد. جنبش نرم افزاری وتولید علم را نمی توانم درک کنم چرا که حقیقت چیزی است  که باز می گویم حداقل در دانشگاه ازاد می گذرد. اوضاع علوم انسانی وخیم است اساتید ودانشجویان بر سر نمره وپاس کردن واحدها ی درسی کلنجار می روند و…
دیگر دلت را بیش از این خون نمی کنم وبا خون دل خود می سازم ودم بر نمی اورم چرا که از ما خواسته شده بخورید بچشید بکشید اما دم بر نیاورید هر چه فریاد دارید بر سر امریکا بکشید ومرگ را برای دشمن خارجی بخواهید وبه داخل ودشمنان داخلی خیره منگرید در داخل امنیت ملی می خواهیم ودر خارج بی امنیتی افتخار ماست پس بر سر خارجیان واستکبار جهانی وستم گران عالم فریاد بزنید فریاد داخل را هم در خارج بزنید ودر داخل صم بکم عمی باشید که این برای شما بهتر است.