به نام خدا

بسیار پیش می آید که در کار خود موفق می شویم، بعد در آن کار پیشرفت قدم به قدم و نامحسوس برایمان پیش می آید در آن صورت هر روز به جلو می رویم و در نهایت در حال خدمت هستیم اما اگر کمی بالا بیاییم و به کارمان نگاه کنیم می بینیم تصویری زشت را آفریده ایم گاهی در حال تنیدن پیله به دور خود هستیم و توهم می کنیم که به جایی رسیده ایم و برای خودمان کسی هم شده ایم و بدا روزی که این توهم را مبنی قرار دهیم و بر اساس آن ساختمان پر طمطراق شخصیتی نیز برای خود بسازیم. چرا که پایداری این ساختمان تنها به ملاقات شخصی با تخصص ما اما تنها با این تفاوت که ضریب توانایی او چندین برابر ما باشد رابطه مستقیم دارد.
در یک کلام نباید تصور کنیم که الان که به مطالعه و یادگیری فلان دانش و بهمان علم مشغولیم تنها کسی هستیم که در این رابطه مطلب می دانیم. به علاوه اگر هم روزگاری از هر علمی چیزکی به دست آوردیم نباید خیال کنیم که باید از مردم عادی فاصله بگیریم وتصور کنیم که ما نوع دیگری هستیم و عیار خود را بالاتر بدانیم . یک مطلب هم این جا باقی می ماند که در هر علم ،دانش ،صنعت و هنری که به تحصیل مشغول شدیم بد نیست اگر نو آوری هایی نیز از خود به نمایش بگذاریم چرا که هر صاحب نامی همین کار را کرد و اگر اینگونه به قضیه نگاه نمی کرد در آن صورت در هر علمی ایستایی و رکود به وجود می آمد و فاتحه پیشرفت خوانده می شد.
همه اینها را گفتم تا بگویم ویل هانتینگ نابغه را تماشا کنید این فیلم که محصول 97 آمریکاست برنده اسکار فیلمنامه برای “مت دیمون” و “بن افلک” شد که مشترکاً ملاط اصلی فیلم را بر کاغذ ریخته بودند من این فیلم را که در تلویزیون سالها پیش پخش شده بود 3 آبان 88 به تماشا نشستم و از آن لذت بردم چرا که خیلی از مطالب مطرح شده در فیلم را قبول دارم و می پسندم لازم به ذکر است که بینندگان در وب گاه IMDB به آن درجه 8 از 10 را داده اند که به گمانم درجه قابل قبولی می باشد.
تا بعد…

به نام خدا
فیلم سونات پاییزی فیلمی در باره عشق ونفرت فیلمی درباره زندگی مدرن وجدید، نمونه ای از زندگی امروزی وتقابل ان با زندگی صحیح وحقیقی، فیلمی ستودنی مانند کارگردان وبازیگرانش.
فکر می کنم ادای احترامی به اینگرید کبیر بوده باشد ونیز به تصویر کشیدن گونار بیورنستراند درسکانسی کوتاهی در قطارنشانگر ابراز علاقه اینگمار بزرگ به او  می باشد .

خواستم به قولم وفا کرده باشم وانچه از فیلم وکتاب می خوانم و تماشا می کنم به معرض نمایش برای دیگران قرارداده باشم البته اسم وادرس وتوضیحات خودم در رابطه با ان اثر را به نمایش می گذارم تا شاید راهنمایی برای دیگران باشد .
فیلم مزبور ساخته اینگمار برگمان خداوندگار سینمای سوئد در سال 1978 می باشد که با بازی اینگرید برگمان،لیو اولمان ، گونار بیورنستراند و هالوربیورک می باشد که در مورد داستان ان در بالا صحبت کردم  و نمی خواهم چیزی از محتوا را بیش از این بیان کنم و من نقد و کالبد شکافی فیلم را هم نمی دانم و در توانم هم نیست لذا چیزی که برای من اهمیت داشته ودارد این است که فیلم ساخته برگمان است و من قبلا فیلمنامه ان را خوانده بودم و ندیده عاشق دیدنش بودم تا اینکه پا داد و دنیا براین منوال گردید که دیدن فیلم نصیب من شد که بسیار خوشحالم که انچه را که انتظارش راداشتم دیدم .
من یکی از دوستداران کشور های اسکاندیناوی مخصوصا بزرگترین ان یعنی سوئد هستم و به این کار گردان هم بیش از بیش علاقه مندم و فیلم های اورا برای خودم -فارغ از صحیح وغلط – در رده فیلمهای خاص وهنری دسته بندی کرده ام و از دیدن انها لذت می برم ممکن است کسی فیلم را تماشا کند و بگوید این حرفها چه فایده ای داشت این فیلم کسالت بار که اکثر صحنه ها در یک اپارتمان نسبتا بزرگ می گذرد چه مفهومی می تواند داشته باشد ؟ اما باید با نگاه برگمان همراه شوی تا بتوانی از فیلمش لذت ببری واین فیلم تنها فیلم برگمان با هموطن سوئدی اش اینگرید برگمان بزرگ در سالهای کهولت  و بیماری اوست چرا که وی در زمان بازی فیلم مبتلا به سرطان سینه بود و به نظرم کلوز اپ های طولانی از او به معنای ثبت ابدی این بانوی سینماست. من به شخصه از این اثر لذت بردم به دوستداران سینمای خاص اروپایی و دوستداران اینگرید برگمان و علاقه مندان اینگمار برگمان توصیه می کنم اگر تاکنون این فیلم را ندیده ای برای تماشایش عجله کنید بی ضرر ومعرکه است .

به نام خدا
چند پست قبل در مورد دیدن فیلم ومطالعه درباره ان صحبت کردم بعضی از دوستان گفتند: بابا طرف می خواهد اخر هفته اش را پر کند جلوی تلویزیون دراز می کشد یک فیلم می بیند و بلند می شود می رود دنبال کارش.  در ایران اساسا وقت مطالعه و دل و دماغ این کار اون هم در مورد یک فیلم وجود ندارد .
خیلی حرف های صحیح و منطقی از طرف دوستان بیان شد چرا که این ها واقعیت های جامعه ایرانی است که اهل مطالعه نیست واین که به دنبال خواندن یک نقد یا یک اظهار نظر تخصصی به دنبال مشاهده فیلمی باشیم رویایی بیش نیست. اما ایا این روند به نفع این ملت و مملکت است ؟ ایا فیلم برای گذران وقت و شیرین نمودن اوقات فراغت خلق شده است ؟حقیقتا نمی دانم چرا تک بعدی به اطراف می نگریم ؟!در کشور ما در روز نیمه شعبان فیلم کمدی با بازی هارولد لوید سالیانی پخش می شد همان فیلمی که هارولد در ان از یک ساختمان بلند در امریکا بالا رفت و شنیدم این کار را بدون بدل کار انجام داد اری این نگاه مقامات و سران و گردانندگان صدا و سیمای این مرز و بوم بوده و هست که در روز عید فیلم کمدی پخش کنند که هنوز هم از این سیاست ها در پیش رو داریم.فیلم کمدی که بیانی تلخ دارد و خنده ای زهر اگین برای بیان پدیده های زشت اجتماعی و سیاسی  را برلب مخاطب می نشاند در روز عید سعید چه و چه پخش می کرد . جای تاسف است اینها خاطرات دوران خردسالی من بود که در  اعیاد ملی و مذهبی به دنبال این فیلم های شادی اور _بدون فهمیدن مفهوم فیلم _لحظه شماری می کردیم امروز هم که بیست سال از ان ایام سپری شده وبیست سال به جلو رفته ایم هنوز رویکردهایی مانند بیست سال قبل داریم .
در ان زمانها بیاد دارم که برنامه هایی تحت عنوان کمدی کلاسیک که به بررسی سینمای کمدی و کارکردها و رویکردهای ان داشت ان هم در روزهای تعطیلات عید پخش می شد و به قصابی کردن فیلمها می پرداختند و موذیانه از میان فیلمی دو ساعته یا یک ساعت و نیمه از لورل هاردی واستند لورل یا چاپلین و یا بسیاری دیگر از کمدین های کلاسیک سینما یک ربع تا بیست دقیقه را به نمایش می گذاشتند وان هم لحظات بی خطر اما سرخوشانه فیلم بود .ناگفته نماند که باز در ان میان توضیحاتی را مجری برنامه_جمشید گرگین _ برای  پر شدن برنامه و هم برای اطلاع رسانی درمورد سینمای کمدی برای مردم باز گو می نمود .جالب الینجاست که امسال هم مانند همین برنامه را ازسیمای جمهوری اسلامی شاهد بودم البته بدون مجری وتوضیحات کسل کننده وبی ربط وغیر لازم او .
از سینما و مطالعه در ان صحبت به میان اوردم تا به این مهم برسم که سایتی در زمینه فیلم اخیرا راه اندازی شده که بعضی از گردانندگان ان را که از جوانان عاشق سینما و هنر هستند می شناسم و سایتی وزین و چشمگیر است که من در پیوند ها ان را با نام خودش سرزمین فیلم معرفی کرده ام سایتی که در زمینه نقد نویسی من به ان مراجعه کردم و در باره فیلم پرتقال کوکی مرحوم کوبریک کبیر نقدی را ارائه کرده بود که به کارم امد .من واقعا مثل این حر کتها را مفید می دانم چرا که اگر نجنبیم  و تکانی نخوریم در بر همین پاشنه خواهد گردید و وای بر ما که ایراد کارمان را بدانیم و با تنبلی و عدم پی گیری و نشستن، حسرت کشورهای پیشرفته و متمدن دنیا را بخوریم .
جوانان پاریس در می 68 به دنبال مطالعه واگاهی در سینما تک به بحث و نقد وبررسی می پرداختند و اگاهی را حق خود می دانستند که به خاطر ان انقلاب فرهنگی عظیمی در اروپای ان زمان به راه انداختند والا اگر در مطالعه مثل ما ایرانی ها شل وبی حال بودند که نمی توانستند این انقلاب را به پا کنند و نمی توانستند این تغییرات را بوجود بیاورند . دانستن واگاهی حق ماست وباید برای این حق مسلم هم مثل دیگر حقوق مسلم به پاخیزیم .

به نام خدا
چند روز پیش فیلم پرتقال کوکی ساخته کارگردان فقید امریکایی استنلی کوبریک رادر دستگاه پخش گذاشتم ومشغول دیدن شدم فیلمی روانشناسانه وبسیار روان وزیبا که در باره جرم وجنایت ونحوه برخورد بامجرمین به بررسی پرداخته من ازفیلم خوشم امدو اوقاتی را پای فیلم سپری کردم اما به نظرم یک جای کار کمبود دارد ومی لنگد وان هم اینکه همین که یک فیلم راببینیم وبلند شویم برویم پی کارمان کافی است ؟اعتقاد من این است که فیلم هر چند سر گرم کننده وخوش اب ورنگ، پیامی از نویسنده یا کارگردان برای مخاطب به همراه دارد که ان را باید در لایه های زیرین فیلم که منتقدان وکار شناسان سینما درباره ان به بحث وگغتگو می نشینند جستجو کرد.
چندی قبل که سینما 4 وسینما یک از صدا وسیمای جمهوری اسلامی پخش می شد وابتدای راه هم بودند چند کار شناس وتحلیل گر به بیان ضعف ها وقوتهای فیلم می پرداختندخیلی از مردم وفامیل واطرافیان شنیدم که گفتند:” اه بسه دیگه چقدر حرف می زنند بابا فیلم رو نشون بده دیگه”لین جمله نشان دهنده بی حوصله بودن ما در مقابل حرفهای کار شناسانه است وفکر کنم در همه زمینه ها این رفتار را داریم وضرر ان را هم دیده ایم همین که تمامی امور را به شکل یلخی وسمبل کاری سروته قضیه را هم می اوریم باعث شده در جا بزنیم وتا وقتی درست نشویم درست نمی شود و اوضاع مان همین خواهد بود.
اصل مطلب گم نشود که فیلم پرتقال کوکی را دیدم ودر گوگل سرچ کردم ویکی پدیا چند خطی نوشته بود ان هم در مورد عوامل تهیه فیلم ویک خط در باره داستان فیلم واکران فیلم وجوایز احتمالی که فیلم نامزد یا برنده شده است والبته اصل ان که انگلیسی است مفصل به فیلم پرداخته بود اما حیف که انگلیسی در این حد نمی دانم اما سایت دوست گرامی را پیدا کردم که مطلبی در نقد این فیلم نوشته بود بد نبود-خواندنش را اگر فیلم را دیده اید به شما توصیه می کنم- مطالعه کردم واین دوست عزیز به من می گفت که منتقدان امریکایی واروپایی در نقد این فیلم اختلاف زیادی داشته اند بعضی از صد بیستامتیاز به فیلم داده اند بعضی از صد پنجاه وگروه دیگری هم فیلم را ستوده اند واز صد،تمام این امتیاز را به فیلم داده اند.خلاصه کلام این نوع فیلم دیدن به نظرم علمی تر وکار امدتر است تا اینکه فیلم را برای گذران اوقات تماشا کنیم من تا به یاد دارم تنها اعیاد اعم از اعیاد ملی ومذهبی تلوزیون به پخش قسمتهایی بسیار کوتاه وگل چین شده از فیلمهای کمدین های بزرگ دنیا برای تفریحمی پرداخت کاری رامیکرد ومی کنند که روح هنری اثر را از ریشه می خشکانند واثر را تا مرتبه یک تیزر تلویزیونی پایین می اوردند ما باید این عادت در فیلم دیدن را ترک کنیم فیلم در ابتدا یک نوشته بوده به عنوان سناریو یا فیلمنامه بعد به شکل فیلم در امده پس ما هم باید فیلم را ببینیم وبعد دوباره به اصل فیلم یعنی نوشته برگردیم ودر مورد ان مطالعه کنیم ان وقت از فیلم در راستای ترقی وتقویت فرهنگ استفاده بهینه کرده ایم البته اینها اعتقادات من در این زمینه است وهیچ تضمینی در درستی صد در صد ان و یا هیچ اجباری در قبولاندن ان به دیگران ندارم.