سر در گم

به نام خدا
سالهای به نسبت زیادی زیسته بود خورده بود خوابیده بود در مدرسه مشغول تحصیل شده بود و در خانه مشغول استراحت .تحصیل که به ظاهر تحصیل مثل باقی امور که ظاهری اند و باطنی ندارند .سر کرده بود و گول زده بود هم خودش را هم دیگران را .
تحصیل می کنم محصلم .
شغلتان؟
محصل .
خوب بالاخره محصل از یک جایی باید بخورد بنوشد ازکجا اخر ؟!
هنوزکه هیچی.
یعنی چی ؟!!
یعنی نان خور پدرم هستم.
اهان از ان جهت !!
وان وقت صدای خنده طرف بلند  می شود لابد در دلش می گفت:”بیچاره ی پدرت “بله سخت است پدر یک تنه لش بودن.
اما او تنه لش نبود  حقه باز بود از بس حقه بازی کرده بود در حقه های خودش گیر افتاده بود و اسیر حقه های خودش شده بود . می شود دیگر مگر نه اینکه چاه کن همیشه ته چاه است حقه بازی هم همین شکل است از همین قماش است انقدر ظاهر سازی کرده بود که خودش در ظاهرش گیر افتاده بود ظاهرش دست وپایش را بسته بود اسیر شده بود مثل عقربی که اسیر اتش می شود و در اخر مجبور است خودش را با نیش خودش خلاص کند او هم اتفاقا قصد خلاصی داشت اما دو عامل او را از خلاص کردن خودش برحذر می داشت اولین عامل ترس بود ،ترسو از ریسک کردن برای رهایی می ترسد و دومین عامل باورهای مذهبی که این خلاصی را ابتدای اسارت ابدی معرفی می کند اخر او عقاید دینی را باور داشت و تا حدودی پایبند انها بود .
او منفی گرا بود و خلاصی را تیره و تار می دید او در اسارت خودش بود او در واقع دشمن خودش بود اما این را در خارج از خود جستجو می کرد . دائم می گفت اگر ان نمی شد اگر این نمی شد اگر این نمی شد ان دیگری هم نمی شد و الی اخر … خیالبافی بر دست و پایش زنجیری بود که نمی گذارد او پا به میدان نهد و خود را بیازماید و طرحی نو در اندازد و بار و ثمر و میوه اش را بخورد و بنوشد. اما گاهی بهتر و واضح تر و تمیز تر به اطراف می نگریست شاید منصفانه تر قضاوت می کرد و می گفت:”باید هر کاری که بلدم و لو شده توالتها را تمیز کنم انجام دهم “اما متاسفانه هیچ اقدام جدی از او سر نزد و او کاری عملی انجام نداد و در هیچ و پوچ تصوراتش دست و پا می زد و روزگار می گذراند. او همیشه می خواست بشود اما هیچ وقت نمی شد چون تنها می خواست بشود .